Zaprezentowana właśnie nowa Kia Tasman to pierwszy pickup w gamie modelowej koreańskiego producenta – wiekową Brisę z lat 70. pominę, bo to i tak kopia Mazdy. Na szczęście Tasman będzie dostępna w dieslu i ma mnóstwo przycisków.
Wsłuchaliśmy się w głos klientów i prezentujemy auto, które… – powiedział każdy producent na dowolnej premierze. Zaprezentowana właśnie nowa Kia Tasman też została określona tymi słowy przez szefa zespołu designerów, Karima Habiba. Opowiadając o zaletach i planach związanych z tym samochodem, Habib użył też wszystkich istotnych przymiotników, jakie powinny pojawić się podczas opisywania nowego samochodu, zwłaszcza mającego offroadowo-robocze zapędy: od niezawodności i funkcjonalności, przez solidność i unikalność, po… szczerość i hi-tech? No właśnie. To jaka w zasadzie jest ta Kia Tasman?
Kanciasta i praktyczna
Jeśli chodzi o estetykę nadwozia, Tasman mógłby się pobić z Rivianem o tytuł najbardziej dziwacznego pickupa, ale nie wiem, czy ma to sens. Podejrzewam, że amerykański elektryk z paką pozostanie tematem niszowym, podczas gdy koreański wóz będzie mieć szansę zdominować świat. Co prawda jest to świat bez Europy i Ameryki Północnej, ale kto by się tymi marudami przejmował.
Pierwszy pickup własnego projektu produkowany przez fabryki Kii oferowany będzie bowiem wyłącznie na te rynki, które bardziej niż strefami czystego transportu interesują się potrzebami związanymi z pracą w trudnych warunkach. Nic więc dziwnego, że pierwsze wideo prezentujące próbkę możliwości Tasmana nakręcone zostało na pustyni Al Qudra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a widzimy na nim, jak potężne, kanciaste bydlę pokonuje diuny, jak mknie po wertepach i kręci bączki w piachu.

Nowa Kia Tasman może wygląda jak taktyczna torba podróżna na kółkach, ale gdzie wady? Będą jednak dostępne w ofercie akcesoriów inne nadkola, jeśli te komuś bardzo się nie spodobają.
Prosta bryła, plastikowe panele i kanty, LED-y i duża paka mogąca pomieścić 1200 l, z ładownością do 1195 kg i uciągiem na haku do 3,5 t. Samo auto jest zbudowane na ramie i jest potężne: ma 1930 mm szerokości, 5410 mm długości, dwie wersje kabiny (może być z jednym rzędem siedzeń i dwoma). Wysokość może się różnić w zależności od wybranej opcji od bazowych 1870 mm, przez 1890 mm w wersji X-Line, po 1920 mm w wersji X-Pro. Podobnie z prześwitem. Bazowa wersja 4×2 ma prześwit 231mm, natomiast X-Pro 4×4 – 252mm.
Serce bez elektryka
Być może nie powinnam się cieszyć, ale przyznam, że jest to pewna forma satysfakcji, że w 2025 roku duży zagraniczny koncert oferuje jakiś model pojazdu bez wciskania nam w wersji podstawowej napędu elektrycznego. Nie mam nic do elektromobilności, może być fajna, ale nie oszukujmy się, że jeśli ktoś potrzebuje auta na robotę, auta, które przetarga mu tonę kamieni z jednej strony pustyni na drugą nie pytając po co, ani „gdzie zamierzasz naładować moje bateryjki, misiu?”, to jednak będzie preferować tradycyjny napęd na równie tradycyjny sok z dinozaurów.
Kia wypuści więc Tasmana w dwóch wersjach silnikowych – obie nie posiadają żadnego elektrycznego wspomagania. Pierwsza to rzędowy, czterocylindrowy, turbodoładowany diesel o pojemności 2,2 l, mocy 210 KM i momencie obrotowym 441 Nm. Do wyboru – do koloru, możecie mieć tu manualną, sześciobiegową skrzynię, albo ośmiobiegowy automat.
Nie wiem, czy zainteresuje Was, że producent przewidział iż ten kloc napędzany dieslem rozpędzi się do setki w 10,4 sekundy. To chyba nie jest najważniejsze w świecie pickupów do ciężkiej roboty. Ważne, że spalanie ma się teoretycznie mieścić w granicach 7,6 l/100 km w cyklu mieszanym.
Druga opcja silnikowa to oczywiście turbodoładowana benzynowa rzędowa czwórka o pojemności 2,5 l. Otrzymamy tu dzikie i narowiste 281 koni, za to moment obrotowy odrobinę mniejszy niż w dieslu – sięga maksymalnie 421 Nm. Niestety, kto lubi benzynę, ten musi nacieszyć się wyłącznie ośmiobiegowym automatem i spalaniem na poziomie 12,5 l/100km.
Zapewne ucieszy was to, że to nie jest jakaś bulwarowa popierdółka, tylko auto z normalnym zdrowym 4×4 i blokadą dyferencjałów, aczkolwiek martwić może stwierdzenie, że system przełącza się automatycznie na konfigurację, która dostarczy optymalna przyczepność… No cóż, ważne, że mamy cztery opcje: 2H, 4A, 4H i 4L. Wersje X-Line i X-Pro (czyli, jak już pewnie zauważyliście, te lepsze) zaoferują jeszcze dodatkowe programy, jak jakaś pralka – Eco, Smart, Piach, Błoto, Śnieg, Skały, a w wersji na Środkowy Wschód i Afrykę będzie też tryb pustynny. Byle nie pustynna burza.
Nowa Kia Tasman – na dyskotekę i na wykopki
Habib podczas oficjalnej prezentacji Tasmana wspomniał, że ten pickup ma łączyć świat lifestyle’u i świat ciężkiej pracy, zupełnie jak VW T4 – tego nie dodał, to już ode mnie. Trzeba przyznać, że jak na pickupa to w środku jest schludnie, można mieć poczucie, że to nie jest auto tylko dla robotników, a w zasadzie jak się na to patrzy, to pewnie wolałoby się w tych ciuchach roboczych usiąść raczej na pace.
Jest elegancko, jest nowocześnie, są ładowarki do smartfonów (szkoda, że nie ma też gniazd USB-A, wyłącznie USB-C), a opcjonalnie system ośmiu głośników Harman/Kardon. Jest też mnóstwo ciekawych schowków w interesujących miejscach – na przykład 33-litrowe schowki pod tylnymi fotelami. Poza tym klamki, które wyglądają tak, jakby miały służyć do przełączania prądu w laboratorium Frankensteina.

Igorze, przełączaj! – tak bym pewnie powtarzała w myślach za każdym razem, gdy sięgałabym po te klamkę.
No i najważniejsze – jest ogromny ekran ciągnący się przez pół deski rozdzielczej, ale jest też miliard przycisków. No dobrze, może nie miliard, ale mam wrażenie, że Kia faktycznie wsłuchiwała się w głos klientów. WSZYSTKICH. I na pytanie „będzie ekran dotykowy czy przyciski?” odpowiedziała „TAK!”. Jest więc na bogato – ale to dobrze, bo skoro ma to być nie tylko zabawka do miasta, ale też do roboty, to spracowane łapska łatwiej wybiorą sobie odpowiednie ustawienie klimy czy pozycje fotela. Szanuję to.
Gdyby jednak przyszedł jakiś ekolog i zapytał, co Tasman zrobił dla ochrony środowiska, to bardzo łatwo powiedzieć, że wszystko, bo przecież zarówno skóra, jak i plastik w tym aucie pochodzą z recyklingu. Kazda z pięciu wersji kolorystycznych tapicerki to właśnie produkt przetworzenia odpadów i uformowania ich w wyrób plastikowy i skóropodobny. Wygląda to schludnie. A dość rozbudowane boczki przednich fotelu pierwszego rzędu zachęcają nawet do sprawdzania, jak ta bestia przyspiesza i jak trzyma się w zakrętach.
Oczywiście auto jest napakowane wszelkimi systemami bezpieczeństwa, także z asystentem parkowania, także pewnie żeby poczuć prawdziwą dzikość i walkę z naturą, to trzeba się będzie sporo naklikać w systemie, ale wierzę, że przy odrobinie uporu da się takiego Tasmana doprowadzić do nieobliczalności godnej starszych terenówek bez tych wszystkich kontroli trakcji, pasa ruchu, utwardzenia nawierzchni i du… wielu innych takich opcji.
Mieszkańcy regionów innych niż Europa i Ameryka Północna będą mogli to sprawdzić już w 2025 r. Jakie będą ceny? Jeszcze nie wiemy, ale skoro Kia Tasman ma konkurować z Toyotą Hilux czy Fordem Rangerem, to nie może szaleć. Za to już teraz wiemy, że producent oferuje na to auto 7 lat gwarancji – to wystarczająco dużo jak na woła roboczego do upalania w piaskach Sahary i na kamieniach Atakamy.




